SIEDLCE
W Polsce występują dwa bardzo podobne gatunki: kuna domowa (Martes foina), nazywana kamionką, oraz kuna leśna (Martes martes), czyli tumak. Zobacz najważniejsze różnice w wyglądzie, środowisku i zachowaniu oraz sprawdź, który gatunek najczęściej pojawia się na poddaszach i przy zabudowaniach.
Oba gatunki należą do łasicowatych i na pierwszy rzut oka są bardzo podobne. Najbardziej praktyczną cechą rozpoznawczą jest kolor i kształt plamy na podgardlu: u kuny domowej jest ona zwykle biała i często rozwidlona, natomiast u kuny leśnej żółtawa lub kremowo-żółta. Pomocne są również kolor nosa, wygląd łap i środowisko występowania.
Kamionka: biała plama na gardle i piersi, często rozwidlona w kierunku przednich kończyn; silny związek z zabudowaniami i terenami przekształconymi przez człowieka.
Tumak: plama żółtawa lub kremowa, zwykle nierozwidlona; gatunek mocniej związany z lasami i dziuplastymi drzewostanami.
Kamionka ma zwykle białą, rozwidloną plamę. U tumaka jest ona żółtawa lub kremowa i zazwyczaj bardziej zwarta.
U kuny domowej koniec nosa jest zwykle jaśniejszy, cielisty. Kuna leśna ma charakterystyczny ciemny, czarny nos.
U tumaka podeszwy łap są silniej owłosione. U kamionki opuszki są słabiej osłonięte włosem.
Kamionka dobrze funkcjonuje przy zabudowaniach. Tumak preferuje lasy, szczególnie zapewniające dziuple i naturalne schronienia.
Oba gatunki są bardzo sprawne, dobrze się wspinają i dużą część aktywności wykazują po zmroku.
Kuny polują m.in. na drobne ssaki i ptaki, ale w ich diecie występują również bezkręgowce oraz owoce.
Kamionka jest gatunkiem znakomicie przystosowanym do sąsiedztwa człowieka. Może wykorzystywać strychy, poddasza, stodoły, garaże, stosy materiałów i inne suche kryjówki. To właśnie ten gatunek najczęściej kojarzony jest z nocnym hałasem oraz szkodami w izolacji dachowej.
Tumak jest typowym mieszkańcem lasów. Korzysta z dziupli, opuszczonych gniazd ptaków, kryjówek w drzewach i szczelin skalnych. Jest świetnym wspinaczem. Lasy Państwowe wskazują, że od kamionki odróżnia go m.in. żółtawa plama na piersi; dieta obejmuje ptaki, jaja oraz gryzonie.
Kuna leśna zwykle unika intensywnie użytkowanej zabudowy bardziej niż kamionka, choć obserwacja miejsca sama w sobie nie daje stuprocentowej identyfikacji gatunku.
Przy rozpoznawaniu warto łączyć kilka cech: plamę na piersi, nos, łapy, sylwetkę, ślady oraz charakter środowiska.
W budynkach problem najczęściej dotyczy kuny domowej. Sam hałas nie wystarcza jednak do pewnej identyfikacji. Liczą się ślady, odchody, wejścia do konstrukcji, uszkodzenia izolacji i obserwacja zwierzęcia lub monitoring.
Na poddaszu mogą być słyszalne szybkie kroki, skoki, drapanie i przemieszczanie się zwierzęcia po konstrukcji.
Kuna może pozostawiać odchody w powtarzalnych miejscach. Są one ważną wskazówką podczas inspekcji.
Poruszanie się i tworzenie kryjówek może prowadzić do przemieszczania, ugniatania i niszczenia materiałów izolacyjnych.
Odchody, mocz i resztki pokarmu mogą powodować wyraźny zapach w przestrzeni poddasza.
Podczas inspekcji sprawdza się okolice okapu, podbitki, dachówki, obróbek, otworów wentylacyjnych i połączeń konstrukcyjnych.
Monitoring pomaga potwierdzić gatunek, kierunek przemieszczania i aktywność przed rozpoczęciem zabezpieczania budynku.
Skuteczne rozwiązanie problemu wymaga ustalenia, którędy zwierzę dostaje się do budynku. Samo odstraszanie bez znalezienia i późniejszego zabezpieczenia wejść często nie usuwa przyczyny problemu.
Sprawdzamy ślady aktywności, odchody, uszkodzenia, miejsca wejścia i potencjalne trasy poruszania.
Jeżeli jest to możliwe, gatunek określamy na podstawie wyglądu, zdjęć z monitoringu oraz charakteru miejsca.
Obserwacja pozwala określić, które szczeliny rzeczywiście są używane przez zwierzę.
Zabezpieczenie wykonuje się dopiero po upewnieniu się, że zwierzę nie zostanie zamknięte wewnątrz i że nie ma zależnych młodych.
Po wykluczeniu zwierzęcia zabezpiecza się miejsca, którymi mogłoby ponownie dostać się do konstrukcji.
Końcowy monitoring pozwala ocenić, czy aktywność w zabezpieczonej przestrzeni ustała.
WAŻNE: nie należy zamykać aktywnego wejścia „w ciemno”. Najpierw trzeba ustalić, czy zwierzę opuściło kryjówkę i czy w środku nie znajdują się młode.
Zarówno Martes foina, jak i Martes martes znajdują się na liście gatunków zwierząt łownych. Przepisy łowieckie określają również okresy polowań na kuny. Dlatego odłów, przemieszczanie lub inne działania wobec dzikiego zwierzęcia powinny być prowadzone z uwzględnieniem aktualnych przepisów i miejsca interwencji.
BEZPIECZNE PODEJŚCIE: przy problemie z kuną w budynku priorytetem jest identyfikacja, monitoring i trwałe wykluczenie dostępu do obiektu, a nie przypadkowe działanie bez rozpoznania sytuacji.
Kamionka, czyli kuna domowa, ma zwykle białą i rozwidloną plamę na podgardlu oraz jaśniejszy nos. Tumak, czyli kuna leśna, ma plamę żółtawą lub kremową i ciemny nos.
Z zabudowaniami znacznie silniej związana jest kuna domowa – kamionka. Wykorzystuje strychy, poddasza, stodoły, garaże i inne suche kryjówki.
Tak, jest to możliwe, szczególnie przy zabudowaniach położonych blisko lasu. Samo miejsce obserwacji nie powinno być jedyną cechą identyfikacyjną.
Może wskazywać na kunę, ale podobne odgłosy mogą powodować również inne zwierzęta. Potwierdzenie wymaga inspekcji śladów lub monitoringu.
Tak. Przemieszczanie się, tworzenie kryjówek i aktywność zwierzęcia mogą prowadzić do ugniatania, przemieszczania i uszkadzania izolacji.
Nie jest to dobre rozwiązanie bez wcześniejszego potwierdzenia, że zwierzę znajduje się poza budynkiem i że w kryjówce nie ma zależnych młodych.
Kuna domowa i kuna leśna podlegają w Polsce przepisom prawa łowieckiego. Nie wolno ich dowolnie zabijać ani okaleczać. W uzasadnionych przypadkach możliwe jest humanitarne odławianie kun, z zachowaniem obowiązujących przepisów i dobrostanu zwierzęcia.
Najważniejsze jest ustalenie aktywnych wejść, bezpieczne wykluczenie zwierzęcia, a następnie trwałe zabezpieczenie szczelin i miejsc dostępu do poddasza.
Inspekcja, monitoring i zabezpieczanie obiektów przed ponownym wejściem kuny na terenie województwa mazowieckiego, lubelskiego i podlaskiego.
Materiał edukacyjny dotyczący rozpoznawania kuny domowej i leśnej oraz postępowania przy obecności kuny w budynku.
Pest ExTerminator wykonuje inspekcję miejsc aktywności kuny, lokalizuje drogi wejścia i pomaga zaplanować zabezpieczenie obiektu przed ponownym zasiedleniem.
➡︎ Polityka prywatności ⬅︎
© 2024-2026 Pest ExTerminator Siedlce. All Rights Reserved.